Pytania do Rafała Starościka

Przedstawiciela SKN Finansów i Makroekonomii SGH, najlepszego studenckiego zespołu w konkursie prognoz na 2015 r.

SKN Finansów i Makroekonomii SGH liczy około 100 członków. Ilu z nich uczestniczy w tworzeniu prognoz do konkursu „Parkietu", „Rz" i NBP?

W przygotowaniu prognoz bierze bezpośrednio udział około 20 osób, członków projektu Prognozy Gospodarki Polskiej. Oprócz wskaźników punktowanych w państwa konkursie prognozujemy jednak również inne zmienne, m.in. spożycie indywidualne, stopę wzrostu wynagrodzeń, a także eksportu i importu. Współpracują z nami także absolwenci SKN, zrzeszeni obecnie w Instytucie Studiów Ekonomiczno-Społecznych.

Trudno zebrać wśród studentów grupę osób zainteresowanych prognozowaniem makroekonomicznym?

Prognozowanie danych makro jest zajęciem bardzo ciekawym, ale jednocześnie dość wymagającym. W skali całej uczelni grono osób zainteresowanych tą tematyką jest prawdopodobnie dość małe. Ale gdy promujemy projekt Prognozy Gospodarki Polskiej, cieszy się on zawsze dużym zainteresowaniem, rokrocznie chęć uczestniczenia w pracach projektowych wyraża około 25–30 osób. Nigdy nie mieliśmy zatem problemów z zebraniem grona odpowiednich osób.

Jaką rolę odgrywa opiekun naukowy koła prof. Cezary Wójcik?

Nie bierze bezpośrednio udziału w pracach nad prognozami, ale zawsze możemy liczyć na jego wsparcie i merytoryczne uwagi. Prof. Wójcik zachęca nas również do podejmowania coraz to nowych wyzwań i ciągłego samorozwoju, czego efektem jest m.in. udział w konkursie na najlepszego analityka makroekonomicznego.

Jaka jest państwa motywacja do udziału w konkursie?

Konkurs daje nam możliwość oceny trafności naszych prognoz, skonfrontowania ich jakości z przewidywaniami innych ekonomistów. Ponadto uczestnictwo w konkursie motywuje nas do ciągłego udoskonalania naszych modeli ekonometrycznych. Stanowi dla nas też pomost między teorią a praktyką gospodarczą, umożliwia wykorzystanie nabytych podczas studiów umiejętności w modelowaniu realnych zjawisk ekonomicznych.

Który z pięciu wskaźników objętych konkursem sprawia państwu największą trudność?

Każdy ze wskaźników na swój sposób jest trudny do prognozowania, ma bowiem swoje charakterystyczne właściwości. Jeśli jednak miałbym wybrać jeden wskaźnik, to najtrudniejsze jest prognozowanie salda rachunku obrotów bieżących. Mnogość wpływających na to saldo czynników utrudnia sporządzenie dobrego modelu prognozującego, jednocześnie ewentualne korekty bazujące na wiedzy makroekonomicznej są najczęściej obarczone dużym marginesem błędu.